Ojczyzną bażantów jest Azja Środkowa, od brzegów Morza Czarnego po kraje Dalekiego Wschodu. W wyniku zasiedleń rozprzestrzeniły się one w wielu regionach Europy. Do Polski trafiły prawdopodobnie w XVII wieku, przy czym początkowo utrzymywane były wyłącznie w hodowlach zamkniętych. Występujące u nas bażanty, nazywane łownymi, są formą hodowlaną pochodzącą przede wszystkim od bażanta kolchijskiego.

Bażanty występują w dolinach rzek i w szuwarach wokół zbiorników wodnych, ale także w łowiskach polnych, odznaczających się mozaika upraw, zwłaszcza jeśli wśród nich występują niewielkie kępy lub pasy drzew i krzewów, a także inne nierolnicze elementy krajobrazu z bogatą roślinnością.

Gatunek cechuję wyraźny dymorfizm płciowy, wyrażony różnicami w ubarwieniu szaty, a także w masie ciała. Upierzenie koguta jest jaskrawe z metalicznym połyskiem. Wśród ptaków występujących w Polsce dominuje ubarwienie od złocistopomarańczowego do miedzianoczerwonego. Tylko głowa oraz szyja – powyżej często występującego na niej białego pierścienia, zwanego obrożą, są zielonkawe z fioletowym połyskiem. Na bokach głowy nierzadko można zaobserwować dwa czubki z piór, tzw. uszy, a wokół oczu widoczne są nagie czerwone płaty skóry, zwane różami. Cechy te są szczególnie wyraźne w okresie toków. Ogon koguta jest silnie wydłużony, a na ciekach występują ostre wyrostki, zwane ostrogami. Masa ciała koguta wynosi około 1,4 kg, a kury jest średnio o 30% mniejsza. Samice mają upierzenie o charakterze ochronnym, w tonie od beżowego do brązowego, urozmaicone ciemnobrązowymi plamkami, szczególnie wyraźnymi na głowie i grzbiecie, a zanikającymi w dolnych partiach ciała. Ogon kury jest również wydłużony, ale wyraźnie krótszy niż u samców, natomiast ostrogi na ciekach są z reguły tylko lekko zaznaczone.

Wraz z ustąpieniem zimy bażanty opuszczają dotychczasowe ostoje i poszukują odpowiednich terenów tokowych i gniazdowych. Zwykle w końcu marca koguty zaczynają oznajmiać zajęcie terytorium tokowego przez głośne okrzyk, które można usłyszeć najczęściej w godzinach rannych i popołudniowych. Bażant jest gatunkiem poligamicznym. Deptanie, które poprzedzone jest ” tańcem” godowym, ma miejsce przede wszystkim rano. Wokół terenu zajętego przez tokowika krążą niekiedy koguty nieposiadające własnego terytorium. Są to zwykle ptaki młode, spełniające ważną rolę, przez pobudzanie aktywności dominanta, a także deptanie kur, które wybrały miejsce na gniazdo w oddaleniu od terytorium tokowego. Znoszenie jaj kury rozpoczynają w kwietniu. Gniazdo stanowi płytkie, skąpo wyścielone zagłębienie, ukryte w łanach zielonek, na łąkach, a także w remizach, szuwarach itp. Średnia wielkość pierwszego zniesienia to 10-15 jaj. Wylęg następuje po 2425 dniach inkubacji, najczęściej w końcu maja. Wysiaduje i wodzi pisklęta jedynie kura, natomiast kogut nie interesuje się potomstwem. Pisklęta są zagniazdownikami, dlatego opuszczają gniazdo wkrótce po przyjściu na świat. Początkowo okryte są żółto-brązowym puchem, szybko jednak stają się podobne do matki. Pokarm piskląt stanowią początkowo wyłącznie owady, ale wraz z wiekiem ich udział maleje na rzecz karmy roślinnej. Ta dominuje cały czas w diecie dorosłych bażantów, choć wiosną i latem chętnie zjadają także owady, dżdżownice, ślimaki itp.W okresie letnim bażanty, zarówno dorosłe, jak i młode pierzą się. Jesienią większość młodych ma już upierzenie ptaków dorosłych, a stadka rodzinne rozpadają się. Intensywne prace polowe powodują częste przemieszczenia bażantów w poszukiwaniu pokarmu, ukrycia i spokoju. Równocześnie dochodzi do grupowania się ptaków na zarośniętych rowach, w remizach, trzcinowiskach itp. Tam też należy zapewnić im ochronę przed drapieżnikami oraz kłusownictwem.

Użytkowanie łowieckie bażantów w Polsce ogranicza się do odstrzału samców. Preferowanym okresem polowań powinna być jesień, gdyż odstrzał w tej porze roku, jest częściowo rekompensowany przez mniejszą śmiertelność naturalną późną jesienią i zimą. W październiku i listopadzie polujemy zarówno indywidualnie, jak i zbiorowo.Warunkiem etycznego, a zarazem efektywnego polowania na bażanty jest udział dobrych psów myśliwskich – wyżłów lub płochaczy. Ich zadaniem jest znalezienie i wypłoszenie ptaków, a także aportowanie ustrzelonych kogutów.